Τρεις, ίσως και τέσσερις άμεσοι κίνδυνοι για την Ελλάδα

ΤΡΕΙΣ ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΟΝΟ ΤΡΟΠΟΣ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗΣ ΤΟΥΣ

Του Νίκου Ε. Σκουλά.
 τ.Υπουργού - Ενεργού Πολίτη

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι

Αναγνωρίζω ότι το κείμενο αυτό είναι αρκετά μακροσκελές και ίσως κουραστικό.  Εν όψει όμως των πρωτόγνωρων κινδύνων που αντιμετωπίζουμε και της πιθανότητας να μην μπορέσω να ξαναγράψω, σας παρακαλώ διαβάστε το στην ολότητά του, αν αντέξετε και, αν συμφωνείτε,  προωθήστε το στους φίλους σας με όποιες παρατηρήσεις κρίνετε χρήσιμες.

Ο πλανήτης αντιμετωπίζει δύο εξαιρετικά σοβαρές απειλές:

α. Τον πρωτόγνωρο κίνδυνο κατά της υγείας και της ζωής από τον ύπουλο κορoνοϊό που έχει εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη πανδημία, και

β. Την προ των πυλών βαθιά ύφεση και ίσως την πλήρη οικονομική κατάρρευση πολλών χωρών

Για την Ελλάδα όμως υπάρχει και μια τρίτη απειλή που, λόγω της αμεσότητας και της ταχείας εξάπλωσης του ιού, έπαψε, προς το παρόν, να μας απασχολεί ως υψηλή προτεραιότητα.

Αναφέρομαι στη συνεχιζόμενη Τουρκική επιθετικότητα εναντίον μας, που εκφράζεται με επεισόδια, χθες στον Έβρο και σήμερα και αύριο στα νησιά μας και στον εναέριο χώρο μας, χωρίς ανάπαυλα και χωρίς προσχήματα.

Ο συνδυασμός των τριών αυτών απειλών συνθέτει έναν θανάσιμο κίνδυνο που μπορεί, στο προσεχές μέλλον,  να οδηγήσει στην εξαφάνισή μας ως έθνους και ως λαού.

Χωρίς πρόθεση να δραματοποιήσω την κατάσταση που, αφ’ εαυτής, είναι εξαιρετικά κρίσιμη, επιτρέψτε μου να κάνω κάποιες παρατηρήσεις και να διατυπώσω μια πρόταση για την αντιμετώπισή της στην τριπλή της διάσταση:

1. Επιπτώσεις του Κορονοϊού στην υγεία και στη ζωή μας

Συγκλονισμένη και αμήχανη η ανθρωπότητα από το ξέσπασμα της πανδημίας του κορονοϊού, αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες στην υγεία και στην απώλεια ζωής των λαών του πλανήτη.

Τέσσερις μήνες μετά την εμφάνιση του εξελιγμένου, άγνωστου ως τώρα θανατηφόρου ιού, η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, παρά τις πυρετώδεις προσπάθειές της, δεν κατάφερε να τον αποκωδικοποιήσει, να βρει φάρμακο για τη θεραπεία, ενώ η παραγωγή και χρήση εμβολίου δεν προβλέπεται να πραγματοποιηθεί πριν από ένα έως ενάμισυ έτος. Στο μεταξύ, o ιός θερίζει με εκατόμβες εκτός ελέγχου με απρόβλεπτη εξέλιξη.

Πολλές προηγμένες χώρες που αψήφησαν τον κίνδυνο καθυστερώντας να πάρουν μέτρα κατά της εξάπλωσης του ιού (βλ. Ιταλία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, κ.ά., άλλες δε προφανώς δίνουν ψευδή στοιχεία μια και μπορούν να ελέγχουν την απόκρυψη της πραγματικής κατάστασης, κάτι εντελώς ανεύθυνο με ολέθριες συνέπειες).

Μερικές  χώρες, αγνοώντας το κάλεσμα για αλληλεγγύη και αρνούμενες να συντονίσουν τις όποιες προσπάθειές τους και αφού συνέβη το κακό, προσπαθούν να ωφεληθούν οικονομικά εμπορευόμενες  ιατρικό εξοπλισμό και υγειονομικό υλικό πρόληψης.

Η  Ελλάδα – «Ώ, του παραδόξου θαύματος» - είναι μια από τις ελάχιστες χώρες που αντελήφθη το πρόβλημα και έλαβε εγκαίρως τα κατάλληλα μέτρα πρόληψης, με τη συγκατάθεση και στήριξη του πολιτικού κόσμου και την πλήρη συμμόρφωση τών εκ πεποιθήσεως απείθαρχων πολιτών της με αποτέλεσμα να περιορίσει την εξάπλωση του ιού και να αναδειχθεί σε παράδειγμα προς μίμηση.

2. Η παράλληλη παρούσα απειλή βαθιάς ύφεσης και ίσως οικονομικής κατάρρευσης πολλών χωρών

Οι αναπόφευκτα αρνητικές οικονομικές συνέπειες από τα μέτρα για τον Covid- 19: Ιστορικό ρεκόρ σε ανεργία κα λουκέτα σε επιχειρήσεις, βαθιά ύφεση (recession) έως και πλήρης οικονομική κατάρρευση (depression).

Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αδυνατεί να πάρει και πολύ λιγότερο να εφαρμόσει τις αποφάσεις που απαιτεί η κρισιμότητα της κατάστασης. Γιατί;; Η  Ιδρυτική Διακήρυξή της, παρά το ωραίο όραμα που προσέφερε στους λαούς της Ευρώπης, είναι ακόμα μια απλή έκφραση προθέσεων.

Ξεκίνησε με την Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά. Η εξάλειψη των δασμών ήταν ένα καλό μέτρο αλλά από μόνο του ανεπαρκές έως επικίνδυνο. Αποτελεί την εφαρμογή της Θεωρίας του Συγκριτικού Πλεοεκτήματος  (Theory of Comparative Advantage) που κάνει κάποιο καλό σε όλους τους  συναλλασσόμενους εταίρους, ευνοεί όμως δυσανάλογα τις πιο προηγμένες οικονομίες.

Η Κοινή Νομισματική Πολιτική με το κοινό Νόμισμα αφαιρεί την ευελιξία από τις πιο αδύναμες οικονομίες όπως η δική μας για υποτιμήσεις ή διολισθήσεις στο νόμισμα μας. Υπ’ αυτή την έννοια το σκληρό νόμισμα δεν μας βοηθά. Αντίθετα, μας δυσκολεύει στην προσπάθειά μας να είμαστε ανταγωνιστικοί. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) την οποία και εμείς δυστυχώς υιοθετήσαμε οδήγησε τον χρυσοφόρο πρωτογενή τομέα μας (γεωργία – κτηνοτροφία) σε συρρίκνωση με τις επιδοτήσεις, υπό τον όρο του παγώματος των παραγομένων ποσοτήτων στα επίπεδα της προηγούμενης χρονιάς από τη θέσπισή της. Είδαμε το τυρί αλλά αγνοήσαμε την όχι και τόσον επιμελώς κρυμμένη φάκα.

Η Ευρωζώνη, όχι τυχαία, δεν προχώρησε στα επόμενα αναγκαία βήματα για την ολοκλήρωσή της. Συγκεκριμένα, στη θέσπιση κοινής Οικονομικής Πολιτικής  και Κοινής Πολιτικής Εξωτερικών και Άμυνας.

 Οι χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά παρά την φιλοευρωπαϊκή ρητορική τους, έχουν έναν κύριο στόχο: Το οικονομικό τους συμφέρον. Συχνά μάλιστα, εις βάρος των εταίρων τους στην ΕΕ. Η Γερμανία είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα. Οι φιλόφρονες δηλώσεις τής κας Μέρκελ αλλά και των εύπορων δορυφόρων της (Ολλανδία, Φινλανδία, Αυστρία κ.α.) δεν πρέπει να μας παραπλανούν πια. Αναμφισβήτητη απόδειξη η προχθεσινή λυσσαλέα αντίδρασή τους στην έκδοση Ευρωομολόγου για την από κοινού αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών του Κορονοϊού που οδήγησε το Eurogroup σε φιάσκο. Προτιμούν, βλέπετε, να προσφέρουν δάνεια με επιτόκιο στις χώρες του Νότου μεγεθύνοντας το δημόσιο χρέος τους, απαιτώντας την υπογραφή Μνημονίων για τα οποία έχουμε πικρή πείρα.

Θέλετε κι άλλη απόδειξη; Για την ανάταξη της οικονομίας των ΗΠΑ, ο Τράμπ διαθέτει πέντε τρισεκατομμύρια δολάρια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τον ίδιο πληθυσμό, για όλα τα κράτη-μέλη της, μονάχα 540  δισεκατομ. Ευρώ. Η Γερμανία, διαθέτει μόνο για τον εαυτό της, 750 δισεκατ. Ευρώ, χρήματα που απέκτησε εκμεταλλευόμενη τους νότιους εταίρους της.

Αγαπητοί φίλοι, ας το χωνέψουμε επί τέλους. Η Γερμανία, σε περίοδο εκατό και πλέον ετών, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Αλλάζει μονάχα τα όπλα - (τα μέσα) που χρησιμοποιεί ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν, με έναν σκοπό: Να κρατήσει και να ισχυροποιήσει την ηγεμονική της θέση στην Ευρώπη εξυπηρετώντας τα οικονομικά της συμφέροντα.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες και αν αυτές δεν αλλάξουν, έγινε πλέον σαφές και στην προχθεσινή τριήμερη συνάντηση του Eurogroup ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει λόγο ύπαρξης. Βέβαια, υπό τις  παρούσες συνθήκες και μάλιστα η αρνητική εμπειρία της Βρετανίας με το πρόσφατο Brexit δεν φαίνεται πιθανό κάποια άλλη χώρα της Ευρωζώνης να επιχειρήσει κάτι ανάλογο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση λοιπόν θα συνεχίσει να υπάρχει έστω αποδυναμωμένη και αναποτελεσματική μια και δεν έχουμε τίποτε άλλο για την ώρα.

 3. Η δική μας απειλή: Η στρατηγικά σχεδιασμένη συνεχής τουρκική επιθετικότητα στην εθνική μας κυριαρχία

Η Τουρκική επιθετικότητα και οι συνεχείς και απροκάλυπτες αμφισβητήσεις  των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων δεν χρειάζεται να αναλυθούν στον μέσο Έλληνα που τις βιώνει καθημερινά.

Εδώ και χρόνια υπάρχει στρατηγικό σχέδιο των Τούρκων που εφαρμόζουν σταθερά με συνέπεια και επιμονή οι γείτονές μας με στόχο να

θέσουν υπό αμφισβήτηση την εδαφική μας ακεραιότητα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα κατά παράβαση κάθε έννοιας του διεθνούς δικαίου. Την τελευταία περίοδο μάλιστα έχουν πλήρως αποθρασυνθεί.

Συνέχιση της παράνομης κατοχής Κυπριακών εδαφών, καθημερινές πολυάριθμες παραβιάσεις του εναερίου χώρου μας, διεκδίκηση των μισών νησιών στο Αιγαίο, γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, παράνομη συμφωνία με το καθεστώς της Τρίπολης στη Λιβύη για διεκδίκηση των χωρικών μας υδάτων σε απόσταση αναπνοής από την Κρήτη, συνεχείς προσπάθειες των ταγμάτων της τουρκικής χωροφυλακής να παραβιάσουν τα σύνορά μας προωθώντας και καθοδηγώντας παράνομους μετανάστες στον Έβρο και στα νησιά μας  και άλλα ων ουκ εστι αριθμός.

Ακόμα και σήμερα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, είχαμε παραβιάσεις από τουρκικά F16. Συναθροίζονται δε εμπορικά καράβια στα τουρκικά παράλια που φορτώνονται με παράνομους «μετανάστες» τους οποίους εργαλειοποιούν και προωθούν στα ελληνικά νησιά με σκοπό να μας αποσταθεροποιήσουν χωρίς επιτυχία για την ώρα.. Δεν θα διστάσουν δε να προωθήσουν έναν μεγάλο αριθμό μολυσμένων με τον κορονοϊό.

  Καθημερινά, ο παρανοϊκός, μεγαλομανής Ερντογάν προκαλεί με δηλώσεις του στο όνομα της αποκατάστασης της «Μεγάλης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», οι οποίες δηλώσεις επαναλαμβάνονται από τους αξιωματούχους του, με προφανή σκοπό να ωθήσει τα πράγματα στη δημιουργία θερμού επεισοδίου το ποίο αποφεύγεται χάρις στην ψυχραιμία και την αποφασιστικότητα των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας που φρουρούν τα σύνορά μας.

  

Όλα αυτά αρκούν ώστε να μην αφήνεται περιθώριο για τους Έλληνες, τους διεθνείς παρατηρητές, τις κυβερνήσεις και τους διεθνείς οργανισμούς να αγνοήσουν τις αληθινές τους προθέσεις

.

Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία και πολλές  χώρες καταγγέλλουν τις παρανομίες τους, δηλώνουν την αλληλεγγύη τους προς την Ελλάδα και  απειλούν με κυρώσεις, δεν προχωρούν όμως στην πραγματοποίησή τους γιατί..... γιατί έχουν τα συμφέροντά τους και προτιμούν να νίπτουν τας χείρας ως Πόντιοι Πιλάτοι.

 Το χειρότερο παράδειγμα αυτής της συμπεριφοράς είναι η Γερμανία, η ιστορική σύμμαχος των Τούρκων σε δύο παγκοσμίους πολέμους με τεράστια οικονομικά συμφέροντα, επενδύσεις σε βιομηχανίες, τουρισμό και μια αγορά 84,5 εκατομμυρίων καταναλωτών ενώ η Ελλάδα είναι μόνο 10,5 εκατομ.

Συμπέρασμα: Είμαστε σχεδόν μόνοι και καλούμαστε να υπερασπίσουμε για μια ακόμα φορά τις εστίες μας, τα ιερά και τα όσια της πατρίδας μας.

4. Πρόταση: Ο μοναδικός ακολουθητέος δρόμος για μας

Η ιστορία μας πιστοποιεί πως, σε περιόδους εθνικών κρίσεων, ο Ελληνισμός πέτυχε λαμπρές νίκες απέναντι σε παντοδύναμους εχθρούς ξεπερνώντας ανυπέρβλητες δυσκολίες.

Στην τρέχουσα περιπέτειά μας με τον άγνωστο, ύπουλο και άκρως επικίνδυνο κορονοϊό, έχουμε ήδη πετύχει εντυπωσιακά αποτελέσματα μέχρι στιγμής. Αντιδράσαμε άμεσα με εξαιρετικό συντονισμό και ξαφνιάσαμε την διεθνή κοινότητα με τις επιτυχίες μας στον περιορισμό της εξάπλωσης του φονικού ιού και των έλεγχο των θανάτων, κερδίζοντας την αναγνώριση και τον σεβασμό οργανισμών και πολύ προηγμένων χωρών οι οποίες διέρχονται δεινή κρίση με άγνωστη κατάληξη.

Η Κυβέρνηση, παρά τις όποιες παραφωνίες, είχε εξαρχής τη συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, σε εξαιρετικό συντονισμό των αρμόδιων λειτουργών Πολιτικής Προστασίας, των επιστημόνων υγείας, του ιατρικού και υγειονομικού αλλά και διοικητικού προσωπικού, των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, των ανδρών και γυναικών των Σωμάτων Ασφαλείας, του Λιμενικού Σώματος, σύσσωμης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και των επιχειρήσεων και του συνόλου του Ελληνικού λαού που δέχτηκε αδιαμαρτύρητα και πειθάρχησε στα πολύ αυστηρά μέτρα.

Η εθελοντική προσφορά – μικρή και μεγάλη - σε υλικά και χρήμα και η συγκινητική αυταπάρνηση των πραγματικών ηρώων της πρώτης γραμμής, των γιατρών και των νοσηλευτών που χαρακτηρίζεται από το φιλότιμο και τη φιλοπατρία των Ελλήνων στα δύσκολα, όντως έκανε τη διαφορά.

‘Άλλο πρόσφατο παράδειγμα είναι η ευρύτατη συναίνεση για την υπεράσπιση των συνόρων στον Έβρο όταν ο Ερντογάν επεχείρησε να προωθήσει χιλιάδες μετανάστες ενισχύοντάς τους πολλαπλά για να καταστρέψουν τα φράγματα. Ο Ερντογάν ηττήθηκε αναγκαζόμενος να εγκατάλειψε το σχέδιο της άλωσης των χερσαίων συνόρων μας και να στραφεί προς τα θαλάσσια με στόχο τα νησιά μας. Ούτε εκεί θα πετύχει.

Το δίδαγμα είναι ένα. Όταν κατανοούμε τη σοβαρότητα του προβλήματος, μπορούμε να εγκαταλείπουμε τις κακές μας συνήθειες, τον διχασμό, τις μικροκομματικές και προσωπικές έριδες και τους μικροεγωισμούς μας και με εθνική ομοψυχία και συντονισμένες δράσεις, μπορούμε να είμαστε ανίκητοι.

Αν δεν το κάνουμε, εμείς θα φταίμε και θα γίνουμε η τέταρτη απειλή με άμεσο κίνδυνο όχι μόνο την πλήρη παρακμή μας, αλλά αλλίμονο και τον αφανισμό μας.

Ενώ η πατρίδα και η επιβίωσή μας βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο εμείς ποδοσφαιρολογούμε ως ανεγκέφαλοι οπαδοί.

Σύντροφοι και συντρόφισσες (σε πολλές περιπτώσεις, εντός εισαγωγικών). Σεβασμό στην παρακαταθήκη που μας άφησε ο Μεγάλος Ανδρέας. Τα αλληλοφαγώματα και η διεκδίκηση μιας καρέκλας με όποιο κόστος, κάνουν πολύ κακό.

«Των οικιών ημών επιπεπραμμενων ημείς» ... ερίζομεν περί όνου σκιάς  και των ποδοσφαιρικών και επιχειρηματικών συμφερόντων του Βαγγέλη Μαρινάκη και του Ιβάν Σαββίδη.

.... Πριν 14 μήνες έκανα μια ανάρτηση επισημαίνοντας τους θανάσιμους κινδύνους που απειλούν την εθνική μας εδαφική ακεραιότητα και την επιβίωσή μας ως έθνος και ως λαός. Τόσο οι επισημάνσεις όσο και οι προτάσεις μου αγνοήθηκαν από το πολιτικό μας σύστημα που ασχολείται με μικροκομματικές και προσωπικές έριδες.

Στο μεταξύ, η κατάσταση έχει πολλαπλώς επιδεινωθεί. Στα πολλά και σοβαρά προβλήματά μας, προστέθηκε η τουρκική εισβολή στη Συρία, η παράνομη «συμφωνία» Τουρκίας-Λιβύης, η κορύφωση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο και στην Κύπρο καθώς οι «σύμμαχοί» μας Αμερική, ΝΑΤΟ και Ευρώπη σφυρίζουν αδιάφοροι.Έλληνες πατριώτες, Ας συνέλθουμε επί τέλους. Η πατρίδα κινδυνεύει

Επί τέλους, οι γυναίκες στο προσκήνιο

Η γυναίκα προοδεύει στη…. Δύση.

 Φινλανδία απέκτησε τη νεότερη πρωθυπουργό στον κόσμο με τον διορισμό της 34χρονης Σάνα Μάριν.

Με την ευκαιρία της χαρμόσυνης είδησης, μοιράζομαι μαζί σας το άρθρο που έγραψα πριν 42 χρόνια και δεν ήταν καθόλου…  της μόδας.  

Νίκος Ε. Σκουλάς

Η θέση της γυναίκας στην κοινωνία

Επί χιλιάδες χρόνια, η γυναίκα υπήρξε το μεγάλο μυστήριο της ζωής. Ο άντρας την καταράστηκε, την αγάπησε, την καταπίεσε, τη λάτρεψε, μα ποτέ δεν την κατάλαβε. Η κοινωνία τής επιβάλλει να παίζει ποικίλους ρόλους. Της ζητά να είναι μητέρα, σύζυγος, ερωμένη, νοικοκυρά κι επαγγελματίας.

Όμως ποτέ δεν της παρέσχε τις συνθήκες και το κλίμα μέσα στο οποίο θα μπορούσε ν' αξιοποιήσει τις ικανότητές της και το δημιουργικό της ταλέντο προς όφελος της κοινωνίας και δικό της.

Αυτές οι αντιφάσεις πηγάζουν από την ουσία του προβλήματος που αφορά στην πραγματική φύση της γυναίκας και που συνοψίζεται στο ερώτημα: «Είναι η γυναίκα διαφορετική από τον άντρα μα ίση του, ή είναι κατώτερή του και έχει ανάγκη της προστασίας του για να επιβιώσει;». Αν και το ερώτημα έχει απαντηθεί τελεσίδικα από την επιστήμη, η σύγχυση για τη φύση της γυναίκας εξακολουθεί να υπάρχει σαν αποτέλεσμα της διαιώνισης της καταπιεστικής μυθολογίας της ανισότητάς της που συνοδεύεται από λαθεμένες ιδέες, αναλήθειες και παρερμηνείες.

Τα τελευταία χρόνια όμως, πολλές πρωτοπόρες γυναίκες, αξιοποιώντας επιστημονικές και τεχνολογικές προόδους, καθώς και πολιτικές εξελίξεις, άρχισαν να δημιουργούν μια έντονα δυναμική παρουσία στον κοινωνικό χώρο, και να διεκδικούν ένα νέο προσδιορισμό του ρόλου τής γυναίκας σ' όλους τους τομείς της ανθρώπινης δράσης —κοινωνικής, πνευματικής, πολιτικής και οικονομικής. Είναι πια σαφές πως η σύγχρονη γυναίκα είναι πολύ πιο σύνθετη, πολύ πιο αποτελεσματική από τη μητέρα της και τη γιαγιά της.

 Και είναι ακόμα σαφές πως δεν μπορεί η ελεγχόμενη από τον άντρα κοινωνία, ν' αγνοεί άλλο την κραυγή της για κατανόηση και παροχή της ευκαιρίας να είναι κάτι παραπάνω από σύντροφος του  άντρα και μητέρα «των παιδιών του». Και δεν θα αρκέσει ν' αναγνωριζεται θεσμικά η ισοτιμία των γυναικών ως ανθρώπων με ανάγκες, φιλοδοξίες, δημιουργική φαντασία και ηγετικές ικανότητες. Χρειάζεται να γίνει συνειδητή προσπάθεια, για την αξιοποίηση του ανεκμετάλλευτου δυναμικού, που διαθέτει η γυναίκα σ’ ολους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας - και αυτό περιλαμβάνει και τη διοίκηση.

Για να γίνει όμως αυτό σωστά, πρέπει να συνοδευτεί από ορθή εκτίμηση των παραγόντων που επηρεάζουν την αποτελεσματικότητα της γυναίκας - ιστορικών, βιολογικών, ψυχολογικών, κ.λπ.

Όταν ο πρωτόγονος άντρας αντιμετώπισε για πρώτη φορά  το πρόβλημα των σχέσεών του με τη γυναίκα, προφανώς κατέφυγε στο μόνο μέσο που διέθετε: «το ρόπαλο». Από τότε προόδευσε σημαντικά, από κάθε άποψη, εκτός από μια: την ψυχολογική στάση απέναντι της γυναίκας. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο χρησιμοπεί ακόμα την ταχτική του ροπάλου - πραγματικού ή ψυχολογικού -  για να επιβάλλει τις θελήσεις του, αποστερώντας έτσι την ανθρωπότητα από τη δημιουργική συμβολή της.

Μέρος της απάντησης μπορεί να βρεθεί σε μια ιστορική διαδρομή, στα βάθη της αρχαιότητας. Η ανθρωπολογία μας λέει πως πριν από δυο εκατομμύρια χρόνια, ο άντρας και η γυναίκα ζούσαν στα μεγάλα δάση. Η γυναίκα δεν εξαρτιόταν τότε από τον άντρα. Όντας φυτοφάγοι, οι γυναίκες και τα παιδιά εύκολα μπορούσαν να συλλέξουν τους καρπούς και τις ρίζες που χρειάζονταν  για να επιβιώσουν.

Όταν όμως, μετά από σημαντικές γεωλογικές μεταβολές, εξαφανίστηκαν τα μεγάλα δάση, οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να γί νουν κρεοφάγοι και να αποζούν από το κυνήγι. Από δω αρχίζει  το δίλημμα της γυναίκας. Εκείνη έμενε κοντά στα παιδιά, ενώ ο άντρας είχε την εαθύνη της αναζήτησης τροφής, καλύπτονται μακρυνές αποστάσεις. Από δω αρχίζει η σχέση εξάρτησης της γυναίκας. Μια σχέση που ενώ έχει υποστεί κάποιες βελτιώσεις με την πάροδο του χρόνου, δεν παύει να είναι σχέση εξάρτησης.

Το βιολογικό κριτήριο της ανωτερότητας του άντρα, έχει απορριφθεί από την επιστήμη. Βασίζεται στη συγκριτικά μικρότερη μυϊκή ανάπτυξη της .γυναίκας και στο μικρότερο σκελετό της. Αυτή η διαφορά - που δεν πρέπει να συγχέεται με την αντοχή,- ερμηνεύεται από τον άντρα σαν βιολογική ανωτερότητα και του επιτρέπει την αλαζονική διακήρυξη: «ό,τι κάνει η γυναίκα, μπορώ να το κάμω καλύτερα, όξω από το να κάνει παιδιά και να τραγουδεί σοπράνο. Είναι φανερό πως σ' όλα τα άλλα είμαι ανώτερος».

Όμως αυτό δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλές ενδείξεις για το αντίθετο. Η βιολογική στατιστική παρέχει στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, οι γυναίκες, κατά μέσο όρο, διαθέτουν μεγαλύτερη αντοχή και υγεία και πως σε όλα τα στάδια της ζωής του, ο άντρας διατρέχει μεγαλύτερους κινδύνους. Η θνησιμότητα κατά τη γέννηση είναι μεγαλύτερη στα άρρενα. Αμέτρητες αρρώστιες είναι κοινότερες στους άντρες παρά στις γυναίκες. Ορισμένες ασθένειες όπως η αιμοφιλία προσβάλλουν μόνο τους άντρες. Άλλες, όπως η αχρωματοψία και η φαλάκρα σπάνια συμβαίνουν σε γυναίκες. Τα μέλη του «ασθενούς» φύλου ζουν, κατά μέσο όρο εφτά χρόνια παραπάνω από τον άντρα και διαθέτουν μεγαλύτερη αντοχή σε αρρώστιες, κόπωση και υποσιτισμό. Οι άντρες υποφέρουν περισσότερο από νευρικές διαταραχές κι έχουν στο παθητικό τους περισσότερες αυτοκτονίες, παρά την επικρατούσα αντίληψη για το αντίθετο.

Βέβαια, σωστά ίσως, μπορεί να προβληθεί το επιχείρημα, πως οι άντρες στους οποίους ο κοινωνικός ρόλος επιβάλλει την ευθύνη για την οικονομική προστασία της οικογένειας, έχουν περισσότερες σκοτούρες, περισσότερο άγχος, που μοιραία επηρεάζει τη σωματική και ψυχική τους υγεία. Ίσως. Εδώ δεν προσπαθώ να τεκμηριώσω τη θέση πως η γυναίκα είναι βιολογικά ανώτερη αλλά να συνδράμω στην απομυθοποίηση της βιολογικής κατωτερότητάς της.

Και είναι ατύχημα πως εκατομμύρια γυναικών σ' όλο τον κόσμο έχουν πιστέψει αυτό το μύθο, πέφτοντας θύματα των προκαταλήψεων της κοινωνίας που τις καταπιέζει. Γιατί, το πρόβλημα της ανισότητας της γυναίκας δεν είναι βιολογικό – δηλαδή κληρονομικό - αλλά κοινωνιολογικό και ψυχολογικό δηλαδή επίκτητο. Έχει επιστημονικά τεκμηριωθεί πως η γυναικεία συμπεριφορά είναι προϊόν και αποτέλεσμα της αγωγής στο σπίτι, στο σχολείο, στον χώρο της δουλειάς και των κοινωνικών οργανώσεων. Η διαδικασία της κοινωνικοποίησης της γυναίκας, από τη βρεφική ηλικία, ενισχύει την κρατούσα κοινωνική αντίληψη της κατωτερότητάς της και θεμελιώνει κοινωνικά και νομοθετικά τη σχέση της εξάρτησής της από τον άντρα.

Συμπερασματικά, είναι αρκετό να λεχθεί πως οι καθιερωμένοι ρόλοι των δύο φύλων είναι αποτέλεσμα, όχι βιολογικών διαφορών αλλά κοινωνικής παράδοσης και δομής. Μιας δομής που δεν παρέχει στη γυναίκα ίση δυνατότητα με τον άντρα ίση δυνατότητα να αναπτύξει τις ικανότητες της και την πνευματικότητα της. Η ίδια δομή την εξαναγκάζει να προσπαθεί συνεχώς ν' αποδείξει στον εαυτό και στους άντρες πως είναι ίση τους.

Η αυγή μιας νέας εποχής

Οι ιστορικές αντικειμενικές συνθήκες όμως, έχουν αρχίσει από καιρό να βελτιώνονται προς όφελος της γυναίκας, τουλάχιστον τις χώρες της Δύσης. Η γυναίκα δεν εξαρτάται πια, σε μεγάλο βαθμό, από τον άντρα για την επιβίωσή της. Δεν είναι πια δέσμια των βιολογικών της λειτουργιών. Οι αντισυλληπτικές μέθοδοι της επιτρέπουν να προγραμματίζει το μέγεθος και τα χρονικά πλαίσια της οικογένειας που δημιουργεί.

Για πρώτη φορά στην ιστορία, τα αντισυλληπτικά επιτρέπουν το διαχωρισμό της αναπαραγωγικής λειτουργίας των σέξουαλικών σχέσεων από την καθαρά ψυχαγωγική και μεταφέρουν την ευθύνη αλλά και τη δυνατότητα της πρόληψης της σύλληψης στη γυναίκα, παρέχοντάς της ψυχική γαλήνη που δεν γνώρισε στο παρελθόν.

Η ψυχολογική επιστήμη τη βοηθεί να κατανοήσει βιολογικές μεταβολές όπως η έμμηνη ροή, η εγκυμοσύνη και η η κλιμακτήριος. Η σύγχρονη ιατρική τις έχει καταστήσει λιγότερο περιοριστικές, σωματικά και ψυχικά.

Όσο ανεβαίνει το μορφωτικό επίπεδο, η περίοδος της μητρότητας -βραχύνεται σημαντικά. Οι περισσότερες γυναίκες στέλνουν κιόλας το τελευταίο τους παιδί στο σχολείο πριν φτάσουν τα 35. Η θεαματική αύξηση του αριθμού των εργαζόμενων μητέρων είναι μια από τις πιο σημαντικές εξελίξεις στην ιστορία μας.

Είναι πια βέβαιο πως η γυναίκα βρίσκεται στην αυγή μιας νέας εποχής, ενός νέου χρυσού αιώνα και πως είναι έτοιμη να χαράξει τη δική της πορεία για το μέλλον, είτε το θέλει ο άντρας είτε όχι. Η σύγχρονη γυναίκα αρχίζει να αναπροσδιορίζει τις αντιλήψεις της για τον γάμο, το σεξ, την επαγγελματική σταδιοδρομία της. Οι ανάγκες της, οι προτιμήσεις της, οι προσδοκίες της αλλάζουν ανάλογα. Αναγκάζει πια τον άντρα να την εκτιμήσει κάτω από το φως του τι είναι τώρα, όχι τι ήταν στο παρελθόν.

Οι γυναίκες έχουν κιόλας διαπρέψει σ' όλους τους τομείς που ως τώρα θεωρούνταν στεγανά των αντρών. Στην επιστήμη, στην τέχνη, στην πολιτική, στα επαγγέλματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι γυναίκες παίζουν έναν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική δομή.

Εδώ ακριβώς έγκειται η ιστορικότητα αυτής της περιόδου. θα μπορέσει η κοινωνία, ξεπερνώντας τις παραδοσιακές προκαταλήψεις της, να αξιοποιήσει το υπέροχο αυτό ανθρώπινο δυναμικό, ή θα συνεχίσει να εθελοτυφλεί, προσπαθώντας να διατηρήσει ξεπερασμένες κοινωνικές δομές και ματαιοπονώντας ν' ανακόψει μια πορεία που αντικειμενικά δεν είναι ανακόψιμη;

Για να μπορέσουν οι διοικήσεις των οργανισμών να αξιοποιήσουν πιο αποτελεσματικά τα παραμελημένα ηγετικά ταλέντα της γυναίκας, είναι ανάγκη ν' απελευθερωθούν από τους μύθους που διαστρεβλώνουν τη σωστή εκτίμησή τους και ν' αναγνωρίσουν τις ειδικές ικανότητες που ο μέχρι τώρα ρόλος τους τις ανάγκασε ν' αναπτύξουν.

Οι γυναίκες, γενικά, προσαρμόζονται ευκολότερα σε νέες καταστάσεις. Ο ρόλος του μυϊκά ασθενέστερου, σε σχέση με τον άντρα, τις ανάγκασε ν' αναπτύξουν ειδικές ικανότητες στην τέχνη της επικοινωνίας. Δίνουν προσοχή σε λεπτομέρειες που περνουν απαρατήρητες από τον άντρα. Έχουν αναπτύξει τη διαισθητικότητά τους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τον άντρα.

Αυτό που λέμε «γυναικείο ένστικτο» ή «γυναικείο ραντάρ» δεν είναι τυχαία έκφραση. Η αυξημένη ευαισθησία της γυναίκας είναι ένα σημαντικό προσόν για την ηγετική λειτουργία που  εξαρτάται πολύ από τις ανθρώπινες σχέσεις και την αποτελεσματική επικοινωνία.

Μια προειδοποίηση: Στην προσπάθειά της να απελευθερωθεί κοινωνικά και οικονομικά, να πετύχει μόνη της τους δικούς της στόχους, έχει αποκτήσει και μια άλλη ευαισθησία. Διαβλέπει και απεχθάνεται την πατερναλιστική στάση του άντρα. Η ανάθεση εύκολης δουλειάς, υπονομεύει την ικανοποίηση μιας πολύ βασικής της ανάγκης, της ανάγκης να αισθάνεται ικανή και σιγουρη για τον εαυτό της. Έχει και μια άλλη κυρίαρχη ανάγκη: Το αίσθημα ασφάλειας - συναισθηματικής, κοινωνικής, καθώς και οικονομικής. Επιδιώκει σεβασμό και κοινωνική καταξίωση, ως άτομο με δική της οντότητα, όχι σαν σύζυγος, κόρη ή αδερφή πετυχημένου άντρα.

Η ίδια η γυναίκα έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσε για ν’ αποτινάξει τον πνευματικό ζυγό που της έχουν επιβάλει οι μακραίωνες διακρίσεις σε βάρος της, κάνοντάς την να πιστέψει τη φαλκιδευμένη κατωτερότητά της. Ο άντρας έχει εξ ίσου δρόμο να διανύσει, πριν αποβάλει τις προκαταλήψεις του για τη γυναίκα που είναι ίσως εκδηλώσεις της δικής του σύγχυσης και ανασφάλειας. Και όσο οι σχέσεις ανάμεσα στα δυο φύλα παραμένουν ανταγωνιστικές, δεν μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική απελευθέρωση της γυναίκας ή για ψυχολογική απελευθέρωση του άντρα.

Ένα είναι σίγουρο: Για να πάρει η γυναίκα ό,τι  δικαιούται ως ισότιμος εταίρος στο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μέλλον της κοινωνίας, χρειάζονται όχι μονάχα θεσμικές αλλαγές στην κοινωνική δομή αλλά και μια ριζική αλλαγή νοοτροπίας ανάμεσα στα δύο φύλα.Έτσι θα δημιουργηθεί το κλίμα που θα ενθαρρύνει την αξιοποίηση των απεριόριστων ταλέντων της γυναίκας προς όφελος της σύγχρονης κοινωνίας.