Αντί λεονταρισμών και απρόκλητων επιθέσεων, ας πορευτούμε με Ελπίδα, Ρεαλισμό και Φρόνηση

Δεν ψήφισα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και διετύπωσα τις επιφυλάξεις μου δημόσια.
Εξελέγη όμως και σήμερα είναι η νέα κυβέρνηση της χώρας η οποία βρίσκεται σε τρομακτικά οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα με υπέρογκο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος και τα λαϊκά στρώματα και τη μεσαία τάξη να σφαδάζουν υπό το βάρος των απάνθρωπων μέτρων λιτότητας.

Η Ελλάδα, από το 2008, τελεί σε κατάσταση ελεγχόμενης χρεοκοπίας και διατρέχει, άμεσα τον κίνδυνο άτακτης χρεοκοπίας πέφτοντας στο κενό. Σε όσους, ελαφρά τη καρδία, υποστηρίζουν πως «τι να κάνουμε; ας χρεοκοπήσουμε.» αντιπαραθέτω την πικρή εμπειρία μου, έχοντας βιώσει τη χρεοκοπία στο τέλος του πολέμου. Δεν ξέρουν τι λένε και τι μας περιμένει.

Έχουμε λοιπόν κυβέρνηση που καλείται να διαχειριστεί μια κατάσταση πρωτόγνωρης  έκτακτης εθνικής ανάγκης. Δεν συμφωνώ με το ακοστολόγητο ακόμα πρόγραμμα και τη  μεθοδολογία που ακολουθεί η κυβέρνηση αλλά έχει την έγκριση και την εντολή του εκλογικού σώματος να το εφαρμόσει.

  Εύχομαι, πάντως,  ειλικρινά να πετύχει για το συμφέρον της χώρας και του λαού και, σ’ αυτό το πνεύμα, προσφέρω και τις εξής παρατηρήσεις ως ένας πολίτης (τίποτε περισσότερο αλλά και τίποτε λιγότερο):

Προς Κυβέρνηση και πολίτες: Να πάψουμε να θριαμβολογούμε. Αν και χρειαζόμαστε μια ανακούφιση από την κατάθλιψη και μια ανύψωση του φρονήματός μας, τα προβλήματά μας δεν λύθηκαν. Αντίθετα, παραμένουν και γίνονται πιο απειλητικά και πιο επείγοντα. Πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε όχι με αδικαιολόγητη ευφορία άλλα με ελπίδα και ρεαλισμό.

Τα πιο δύσκολα έρχονται και μάλιστα πολύ σύντομα. Οι πιστωτές μας απαιτούν τα πολλά λεφτά που δανειστήκαμε και σπαταλήσαμε. Μεταξύ αλληλεγγύης και είσπραξης των οφειλόμενων με κάθε τρόπο, προτιμούν το δεύτερο. Αξιοποιούν μάλιστα τις όποιες εσωτερικές αντιπαλότητες διαπιστώνουν σε μας, προς δικό τους όφελος. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις.

Οι ηγέτες της Ευρωζώνης (Μέρκελ, Σόημπλε, Σούλτς, Ντάϊσελμπλουμ κ.λπ.) έχουν ήδη εκφράσει τη σθεναρή άρνησή τους στις προτάσεις μας και μάλιστα με επιτιμητικό ύφος. Ακόμα και κυβερνήσεις του Νότου (Ισπανία, Πορτογαλία) έχουν δημόσια αρνηθεί να συμπλεύσουν μαζί μας. Γι’ αυτό, ας αφήσουμε τις τυμπανοκρουσίες. Ας βάλουμε νερό στο κρασί μας και ας κρατήσουμε μικρό καλάθι. Θα χρειαστούμε σύνεση, σοβαρότητα και μεθοδικότητα. Ο δρόμος θα είναι κακοτράχαλος. Ας είμαστε προετοιμασμένοι.

Προς την κοινοβουλευτική  αντιπολίτευση και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις: Οι συνθήκες διεθνώς και εντός Ελλάδος, άλλαξαν ριζικά. Ύφεση παντού (σε μας βαθιά ύφεση και ανεργία). Είναι ανάγκη να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο συνηθίσαμε να ασκούμε το λειτούργημα της αντιπολίτευσης.

Να τελειώνει το «ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ». Σκοπός μας δεν μπορεί να είναι πλέον να ανατρέψουμε αυτούς κυβερνούν για να πάρουμε εμείς την εξουσία – λάφυρο. Όποιοι δεν το συνειδητοποιούν αυτό και συνεχίζουν την πεπατημένη της στείρας άρνησης, προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στην πατρίδα.

Η άσκηση αντιπολίτευσης είναι βεβαίως θεσμικά επιβαλλόμενο καθήκον. Αλλά αντιπολίτευση με σύνεση, ακόμα και με βελτιωτικές προτάσεις  και με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Στη δραματική κατάσταση που έχουμε περιέλθει, ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ μόνο του, ακόμα και αν έχει ισχυρή αυτοδυναμία δεν μπορεί να έχει αποτελεσματικότητα, πολλώ δε μάλλον, όταν η Κυβέρνηση του 36% με εσωκομματικές διαφοροποιήσεις, στηρίζεται σε ένα κόμμα με εντελώς διαφορετική ιδεολογία και πρόγραμμα.

Το νέο μεγάλο ζητούμενο είναι ευρύτατες συναινέσεις και δεσμεύσεις και κοινή στάση για την επιτυχή έξοδο από τη στενωπό της κρίσης.  Στην επικίνδυνη αυτή φάση που διακυβεύεται η επιβίωσή μας, χρειαζόμαστε μια ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ και συμπαράταξη των πολιτικών δυνάμεων και των πολιτών.

Προς τον Πρωθυπουργό και το Οικονομικό Επιτελείο: Είναι προς τιμήν του Αλέξη Τσίπρα που «πρωτοτυπεί» όπως λέει, επιμένοντας να εφαρμόσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις με προτεραιότητα εκείνες που αφορούν στην ελάφρυνση των βαρών των αδύναμων λαϊκών στρωμάτων, αν και μου φαίνονται υπερβολικές. Εύχομαι και ελπίζω να βρει τα χρήματα να τις πραγματοποιήσει.

Μαζί με τον σοβαρό και πεπειραμένο Γιάννη Δραγασάκη, προσπαθεί να είναι συνεπής στη λαϊκή εντολή αναζητώντας μια νέα συμφωνία που θα εξασφαλίσει την επιβίωση της ελληνικής οικονομίας επικαλούμενος και το παράλληλο συμφέρον της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και, παρά το νεαρό της ηλικίας του, το κάνει αυτό με τρόπο συνετό που δεν προκαλεί  ιδιαίτερα τους σκληρούς Ευρωπαίους εταίρους, αξιοποιώντας και το ευνοϊκότερο κλίμα που έχει διαμορφωθεί τελευταία εν όψει και της επαπειλούμενης ύφεσης. Διέγνωσε, προφανώς, σωστά την τάση, εκ μέρους πολλών Ευρωπαίων, να θέλουν να δώσουν προτεραιότητα στην ανάπτυξη, χαλαρώνοντας την αποπνικτική λιτότητα.

Για τον Υπουργό Οικονομικών, έχω διαφορετική άποψη. Πρέπει να καταλάβει πως δεν αρκεί η γνώση της οικονομικής θεωρίας που δίδασκε στους φοιτητές του. Η οικονομική διπλωματία και η διαπραγμάτευση, όταν μάλιστα βρίσκεσαι σε αδύναμη θέση, έχει άλλες απαιτήσεις. Μπορείς να μένεις σταθερός στις διαπραγματευτικές σου θέσεις (έχοντας όμως προκαθορίσει τα δευτερεύοντα που μπορείς να παραχωρήσεις για να κερδίσεις τα μείζονα).

Δεν ωφελούν όμως οι στεντόρειες δημόσιες κορώνες που εντυπωσιάζουν και ικανοποιούν την εθνική υπερηφάνεια των πληγωμένων Ελλήνων. Αυτά πληρώνονται ακριβά.  Η δημόσια προσβολή του συνομιλητή με τον οποίο προτίθεσαι να διαπραγματευτείς για να κερδίσεις παραχωρήσεις, φέρνει πάντα αρνητικά αποτελέσματα. Δεν χρειάζεται να δημιουργούμε πολλά μέτωπα, χωρίς αποχρώντα λόγο, απλά και μόνο για να αποδείξουμε ότι είμαστε «περήφανοι Ελληνάρες».

Καλύτερη, κατά τη γνώμη μου και κατά τη γνώμη των πιο σοφών και έμπειρων, τακτική είναι η επιμονή στις διεκδικήσεις σου χωρίς “grandstanding”, αλλά με αξιοπρέπεια, σεβασμό και ευγένεια, όπως δηλαδή έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Κοντολογίς, δεν χρειαζόμαστε άλλους εθνικούς σταρ. Χρειαζόμαστε σεμνούς αλλά αποτελεσματικούς πολιτικούς που θα διαχειριστούν τις τύχες μας στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον.

Για τα λοιπά μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου: Συνεπαρμένοι προφανώς από τις προεκλογικές τους ομιλίες, βιάστηκαν να ανακοινώσουν τα καθ’ αυτούς, χωρίς συνεννόηση και χωρίς συντονισμό  προτεραιοτήτων σημαντικότητας και χρονικής εφαρμογής αλλά και κόστους. Πριν καν προλάβουν να ορκιστούν, είδαμε σκηνές  απείρου κάλλους με ένα συναγωνισμό δηλώσεων (ο καθένας για πάρτη του) σαν τάχα το Υπουργείο του καθενός να ήταν όλη η Ελλάδα.

Κατανοητό, αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι, με εξαίρεση δύο Υπουργούς με μικρή πρότερη θητεία, όλοι ήταν εντελώς άπειροι. Το μυστικό της επιτυχίας, πάντα, αλλά τώρα πολύ περισσότερο είναι η αλληλοενημέρωση, η συνεννόηση, η διαμόρφωση κοινών στόχων και κοινής στρατηγική. Η συνέργεια, δυστυχώς, δεν ήταν ποτέ ελληνική αρετή και αυτή ίσως είναι ένα από τα μεγάλα αίτια της κακοδαιμονίας μας. Ήρθε ο καιρός να συνέλθουμε. Κυρίως γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Σημείωση: Γνωρίζω ότι αυτό το άρθρο αυτό. πιθανότατα θα ξενίσει, θα εκνευρίσει και ίσως εξοργίσει κάποιους. Ας είναι. Αυτό νιώθω ότι είναι το πατριωτικό μου καθήκον και το κάνω για ό,τι αξίζει.

Νουθεσίες περί τουρισμού

σε Υπουργούς, Δημόσιους Λειτουργούς, και Έλληνες Πολίτες (όχι όμως σε Επαγγελματίες του Τουρισμού)

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, Μετά από 40 χρόνια ενασχόλησης με τον τουρισμό, δικαιούμαι, πιστεύω, να έχω άποψη, χωρίς να ζητώ να συμφωνήσετε μαζί μου. Ελπίζω, επίσης, ότι ο κάθε πολίτης του οποίου η ζωή επηρεάζεται από τον τουρισμό, θα θέλει να ενημερώνεται, να ασχολείται και να έχει γνώμη για τον τουρισμό, μια και είναι ο ένας τομέας της οικονομίας που λειτουργεί και μας φέρνει έσοδα και θέσεις εργασίας.
Έχουμε μια νέα Κυβέρνηση που, παρότι δεν την ψήφισα, εύχομαι ειλικρινά να πετύχει - όπως εξάλλου θα πρέπει να εύχεται ο κάθε Έλληνας – χάριν του δημόσιου και κοινωνικού συμφέροντος, σε μια περίοδο που τα λαϊκά στρώματα και η μεσαία τάξη έχουμε κυριολεκτικά γονατίσει κάτω από το βάρος της σκληρής λιτότητας και των μέτρων που τη συνοδεύουν. Διαβάζω τη δήλωση του νέου Πρωθυπουργού – την πρώτη του νομίζω – και των αρμόδιων υπουργών του, ότι θα καταργήσουν τα πακέτα “All Inclusive” στα ξενοδοχεία και ειλικρινά τρομάζω. Και πριν παρεξηγηθώ, τα πακέτα αυτά δεν είναι το είδος του τουρισμού που θα προτιμούσαμε γιατί, ο τουρίστας που φιλοξενούμε, περνά όλο σχεδόν τον χρόνο του και εξυπηρετούνται όλες σχεδόν οι ανάγκες του μέσα στο ξενοδοχείο, με εγγυημένο για τον ίδιο ελεγχόμενο κόστος, ενώ οι εκτός ξενοδοχείου επιχειρήσεις (εστιατόρια, ταβέρνες, επιχειρήσεις περιήγησης, ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα, καταστήματα, κ.λπ.) ωφελούνται ελάχιστα ή καθόλου. Οι ίδιοι οι τουρίστες στερούνται τις πλούσιες εμπειρίες να έρχονται σε επαφή με τον πολιτισμό μας, με τη λαογραφία μας, να μετέχουν στον ιδιαίτερο τρόπο της ζωής μας, να απολαμβάνουν την πλούσια και διεθνώς γνωστή ελληνική κουζίνα αλλά και τη θερμή φιλοξενία που είναι και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μας. Οι νέοι κυβερνώντες και ιδιαίτερα οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, μη όντες άνθρωποι της αγοράς και εξοικειωμένοι με τις αρχές του marketing, εξαγγέλλουν πράγματα που δεν μπορούν να επιβάλουν σε μια ελεύθερη αγορά στην οποία ο πελάτης έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο και επιμένει να εξυπηρετείται με βάση τα δικά του πρότυπα και τις δικές του προτιμήσεις. Στα μαθήματα του marketing και των πωλήσεων, ένα σοφός δάσκαλός μου, μάς έδωσε τους δύο κανόνες για την εξυπηρέτηση του πελάτη: Κανόνας  Νο, 1: «Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» Κανόνας  Νο. 2: «Αν ο πελάτες έχει, καμιά φορά, άδικο, ξαναδιάβασε τον κανόνα  Νο. 1» Ανεξάρτητα από τις προθέσεις τους (και δεν τους αποδίδω διάθεση λαϊκισμού) θα προκαλέσουν πολύ αρνητικά αποτελέσματα. Βρίσκονται ακόμα στη φιλοσοφία του “supply push” (αυτό προσφέρω και αυτό θα αγοράσεις), αγνοώντας ότι η αγορά είναι “demand driven”. Ο πελάτης, για λόγους που εμείς οι επαγγελματίες γνωρίζουμε ή οφείλουμε να γνωρίζουμε, ζητά all inclusive packages και αν δεν τα βρει εδώ, θα πάει αλλού. Άρα τους χάνουμε. Θα πάνε στην Τουρκία, στο Μαρόκο, στην Τυνησία ή στην Ισπανία όπου και θα βρουν. Είναι ανάγκη να κατανοήσουν, τόσον οι κυβερνώντες όσο και οι άλλοι θιασώτες «της κατάργησης του all inclusive», ότι, για να έχουν ζήτηση οι εκτός ξενοδοχείου υπηρεσίες, πρέπει να είναι ανταγωνιστικές, να προσφέρουν ποιότητα, επαγγελματική εξυπηρέτηση, καλές τιμές, να μην υπερχρεώνουν και να μην αισχροκερδούν. Τουλάχιστον αυτό είναι το επιχείρημα των πρακτόρων που μας τους φέρνουν σε ομάδες. Σ’ αυτό το Υπουργικό Συμβούλιο υπάρχουν αξιόλογοι και καλοπροαίρετοι άνθρωποι, με σημαντικές θεωρητικές σπουδές, οι πλείστοι όμως δεν έχουν σπουδάσει στο «σχολείο της ζωής», και δεν έχουν εργαστεί  έξω από το πανεπιστήμιο, στην επιχειρηματική πιάτσα, σε άμεση επαφή με την κοινωνία της εργασίας. Όταν ήμουν μικρός, η μάνα μου μού έλεγε: «Παιδί μου, άμα δεν κατέχεις κάτι, να ρωτάς αυτούς που κατέχουν». Αυτό έκανα και καθώς μου λένε, κάτι κατάφερα αν και δεν είμαι ακόμα σίγουρος. Προτείνω λοιπόν στους νέους διαχειριστές του τουρισμού να αξιοποιήσουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες αυτών που πραγματικά ξέρουν (ΣΕΤΕ, Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, Ενώσεις Ξενοδόχων, Τουριστικούς Πράκτορες και άλλους επαγγελματίες) και δεν θα χάσουν. Μάλλον, όλοι θα κερδίσουμε.
 

Εκλογές 25ης Γενάρη - Κριτήρια Εκλογής Βουλευτών

Άρθρο του Νίκου Σκουλά, Ενεργού Πολίτη

Αυτό το σημείωμα δεν το γράφω για να σας πείσω να ψηφίσετε κάποιο κόμμα ή κάποιον υποψήφιο όπως θα περιμένατε πέντε μέρες προ των εκλογών αν και δεν έχω κρύψει τις πολιτικές  μου προτιμήσεις, σεβόμενος όμως απολύτως και τις δικές σας.

 Όλοι γνωρίζουμε πως η κατάσταση στη χώρα μας είναι απελπιστικά κρίσιμη. Όντως, αντιμετωπίζουμε μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Πιστεύω ακράδαντα ότι η επαπειλούμενη οικονομική χρεοκοπία είναι άμεση συνέπεια της πολιτικής, κοινωνικής και αξιακής μας χρεοκοπίας, η δε πρόληψή της είναι πλέον Σισύφειο έργο.

Το κάθε κόμμα έχει τη δική του συνταγή και το δικό του πρόγραμμα για την έξοδο από την κρίση και από τα μνημόνια και κάθε πολίτης έχει διαμορφώσει τη δική του γνώμη για το ποιο κόμμα τον εκφράζει. Καλώς… Δημοκρατικό του δικαίωμα αλλά και ευθύνη.

Σε κάθε ψηφοδέλτιο όμως  υπάρχει το ζήτημα της επιλογής των άριστων υποψηφίων που θα κληθούν να εφαρμόσουν αυτά τα προγράμματα είτε στο Κοινοβούλιο, είτε αναλαμβάνοντας εκτελεστική εξουσία.

Και ενώ δεν λείπουν οι καλές ιδέες και οι καλές προθέσεις, κατά γενική ομολογία, στην εφαρμογή, έχουμε αποτύχει οικτρά. Κοντολογίς, εμείς οι πολίτες, φαίνεται να έχουμε κάνει πολύ άστοχες επιλογές για τους πλείστους ανθρώπους που διαχειρίστηκαν τις τύχες μας.

Ήρθε λοιπόν η ώρα  να επιλέξουμε, με περίσκεψη και αίσθημα ευθύνης, εκείνους τους βουλευτές που θα διοικήσουν τη χώρα.   

 Σήμερα λοιπόν, ως συμβολή μου στον προβληματισμό μας, επιχειρώ να μοιραστώ την εμπειρία 50 ετών στη διοίκηση, (καλή και κακή), τόσο στον δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα των επιχειρήσεων. Και ως μην ξεχνάμε: Το κράτος είναι η μεγαλύτερη «επιχείρηση» της χώρας.

Δεν αρκεί αγαπητοί φίλοι, να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα ή, συνήθως, λιγότερα χρόνια και αν δεν τα πάνε καλά οι εκπρόσωποί μας στο Κοινοβούλιο, τους τιμωρούμε καταψηφίζοντάς τους, θεωρώντας ότι κάνουμε ανανέωση. Και το 2012 «ανανεώσαμε» τη Βουλή κατά περισσότερο από δύο τρίτα (210 βουλευτές) και ιδού τα χάλια μας.

Για τον εαυτό μου, έχω θέσει τα εξής κριτήρια επιλογής των υποψηφίων, εντός του ψηφοδελτίου κόμματος της προτίμησής μου. Αν συμφωνείτε, μπορείτε και σεις να κάμετε κάτι ανάλογο για το ψηφοδέλτιο του δικού σας κόμματος..

Αρνούμαι να ψηφίσω κάποιον με βάση την αναγνωρισιμότητά του, απλά και μόνον γιατί είναι συνέχεια στα παράθυρα της τηλεόρασης προβαλλόμενος από ποιός ξέρει ποια συμφέροντα ή γιατί έχει ευφράδεια και «τα λέει ωραία» ή μόνο γιατί είναι συγγενής και συγχωριανός μου ή κολλητός του φίλου μου ή, ακόμα, γιατί είναι σύντεκνος ή κουμπάρος.

 Ψάχνομαι πλέον βαθύτερα για να απαντήσω σε κρίσιμα ερωτήματα όπως:

 Αν είναι ήδη βουλευτής, ποιες ήταν οι προτάσεις του στη Βουλή και στις κοινοβουλευτικές επιτροπές; Πώς ψήφισε στα νομοσχέδια που επηρεάζουν  την οικονομία, την απασχόληση, την υγεία, την παιδεία, τα συνταξιοδοτικά  και γενικότερα τη ζωή των πολιτών, ιδιαίτερα των αδύναμων; Πόσες φορές πήρε θέση και παρενέβη για διόρθωση αδικιών εις βάρος απροστάτευτων πολιτών;

Να είναι ασυμβίβαστος πολέμιος της πάσης μορφής διαφθοράς και υπερασπιστής της διαφάνειας της αξιοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Γενικά, είναι καλός άνθρωπος και καλός πολίτης; Σημαντικό κριτήριο αυτό γιατί, δεν μπορεί κάποιος να είναι καλός πολίτης αν δεν είναι καλός άνθρωπος και δεν μπορεί να είναι καλός πολιτικός αν δεν είναι καλός πολίτης.

Όσο για το προφίλ του υποψηφίου, παλιού ή καινούργιου, θα φροντίσω να έχει όλα ή σχεδόν όλα τα εξής προσόντα:

Να είναι αληθινά μορφωμένος (στο σχολείο της ζωής, στην πιάτσα της κοινωνίας) όχι απλά με πτυχία, χωρίς να έχει ποτέ κερδίσει το ψωμί του, χωρίς να έχει «βάλει ένσημα».

 Να είναι ανιδιοτελής, αναμφισβήτητης εντιμότητας, χωρίς σκιές, ενάρετος, αποδεδειγμένα ικανός, όχι μόνο στα λόγια και να έχει πετύχει στην όποια δραστηριότητά του. Αν δεν διοίκησε κάποιος, με επιτυχία, μια μικρή έστω επιχείρηση, πώς θα κυβερνήσει την τεράστια επιχείρηση που είναι το κράτος;

Να είναι πρόθυμος και ακούραστος. Να μην έχει ανασυρθεί από «κομματική αποθήκη» με την υπόσχεση πως αν δεν εκλεγεί και κερδίσει το κόμμα του, θα έχει ως αντίδωρο το βόλεμά του σε κάποια δημόσια θέση με παχυλό μισθό και αρκετά προνόμια.