Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016

Jürgen Habermas: ο Γερμανός φιλόσοφος που θέλει να σώσει την ΕΕ και την Ελλάδα. Κι εμείς τί κάνουμε;


‘Ένας «μοναχικός» Γερμανός φιλόσοφος, ο Jürgen Habermas αγωνίζεται, μάταια νομίζω, να σώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση από τον κακό εαυτό της αλλά και την Ελλάδα που καταγράφεται ήδη ως «παράπλευρη απώλεια».
Ευγενής η προσπάθεια αλλά χωρίς ελπίδα να τελεσφορήσει, αν και η παρέμβασή του έχει τη διδακτική και ηθική της αξία. Ας δούμε γιατί:  

Η ΕΕ, στην παρούσα της δομή και λειτουργία, δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα
συνεχίσει να ολισθαίνει προς την αυτοδιάλυσή της. Αντίθετα από το όραμα των ιδρυτών της, είναι μια Ομοσπονδία Κρατών. Δεν είναι Ομόσπονδο Κράτος, όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ, Ο Καναδάς, η Αυστραλία.  Είναι και, όπως φαίνεται, θα παραμείνει μια απλή Νομισματική Ένωση αλλά όχι Πολιτική Ένωση.  Στερείται  κοινής οικονομικής, εξωτερικής, αμυντικής και κοινωνικής πολιτικής και άρα κοινωνικής συνοχής.

Με τα ιδεώδη των ιδρυτών της ως σημαία και τις ασαφείς έως εντελώς θολές συμφωνίες, τα οικονομικά ισχυρά κράτη-μέλη επιβάλλουν πολιτικές λιτότητας και χρηματοπιστωτικής ασφυξίας που, βραχυπρόθεσμα έστω, εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα εις βάρος των μικρών και αδύναμων, αγνοώντας ότι αυτή η τακτική οδηγεί και στη δική τους καταστροφή.

Η ΕΕ χτίστηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια και κυβερνάται, κυρίως, από ανεπαρκείς έως εντελώς ανίκανους πολιτικούς (με τη βοήθεια ικανών αλλά αδιάφορων  τεχνοκρατών) και, βεβαίως, από κυνικά άπληστες αγορές. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται η προσφυγική κρίση να εντείνει και να αναδείξει με θεαματικό τρόπο αυτές τις αδυναμίες, με αποτέλεσμα να ευτελιστεί πλήρως η έννοια της Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης  και να αφεθεί η Ελλάδα να παλέψει μόνη της την ευρωπαϊκή πλέον ανθρωπιστική κρίση.

Είναι πια ξεκάθαρο ότι χωρίς ριζοσπαστικές αλλαγές στις αρχές, στις αξίες  και στις συμπεριφορές και χωρίς θεμελιώδους σημασίας μεταρρυθμίσεις, η ΕΕ είναι καταδικασμένη να οδηγηθεί σε αργό θάνατο.

Θα μου πείτε όμως, οι Ευρωπαίοι καλά να πάθουν αλλά η Ελλάδα και οι Έλληνες τι φταίνε και πληρώνουν ένα τόσο ακριβό τίμημα;

Φταίμε και πολύ μάλιστα. Επί δεκαετίες, βιώσαμε μια εικονική πραγματικότητα ευμάρειας, χωρίς να παράγουμε, χωρίς να εκπαιδεύουμε για την παραγωγική αγορά εργασίας, χωρίς να εξάγουμε, ζώντας και σπαταλώντας τα δανεικά που παίρναμε, χωρίς ελπίδα να τα ξεπληρώσουμε.
Φταίνε οι πολιτικές ηγεσίες, τα μιντιακά συγκροτήματα, οι συνδικαλιστές, οι συνεταιριστές, οι λειτουργοί της δικαιοσύνης και της δημόσιας διοίκησης, αλλά και εμείς οι πολίτες που τους ψηφίζαμε και τους ανεχόμασταν, ή ακόμα επιδιδόμασταν σε ένα αμοιβαίο εκμαυλισμό και εκφαυλισμό υφέρπουσας ή και απροκάλυπτης διαφθοράς. Φταίμε όλοι αν και δεν φταίμε όλοι το ίδιο.

Το ότι δεν είναι αθώοι οι δανειστές - Ευρωπαίοι και μη - που εκμεταλλεύονται την κρίση  για να εξυπηρετήσουν τα κακώς εννοούμενα εθνικά τους συμφέροντα αλλά ούτε και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά συγκροτήματα που αναίσχυντα αυξάνουν τον πλούτο τους πάνω στη δυστυχία του ανυπεράσπιστου Έλληνα εργαζόμενου, άνεργου, συνταξιούχου και μικρομεσαίου επιχειρηματία δεν μας απαλλάσσει από τη δική μας ευθύνη.

Ας κατανοήσουμε επί τέλους ότι η σωτηρία μας βρίσκεται μόνο στα δικά μας χέρια και στα χέρια κανενός άλλου.

Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, κάποια συμφωνία θα υπάρξει μια και το αντίθετο δεν συμφέρει κανέναν. Δεν θα είναι όμως ευνοϊκή για μας, εξ αιτίας και του ερασιτεχνισμού της άπειρης κυβέρνησης, της ασυνεννοησίας μεταξύ των στελεχών της, των προκλητικών δημόσιων δηλώσεων, της δια τηλεπαραθύρων διαπραγμάτευσης και των άνευ αντικειμένου τσαμπουκάδων που έστρεψαν όλους τους "εταίρους" εναντίον μας.

Ας παραδεχτούμε επί τέλους ότι η κρίση είναι δική μας. Εμείς την είχαμε προκαλέσει με την ανεύθυνη διαχείριση των δημοσιονομικών μας πραμάτων και είχε ήδη συντελεστεί το 2008. Η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα των μνημονίων. Τα μνημόνια είναι αποτέλεσμα της κρίσης μας. Μιας κρίσης που επιδεινώθηκε εξ αιτίας της στυγνής λιτότητας που μας επιβάλλουν οι δανειστές μας αδιαφορώντας για την εξαθλίωση του λαού μας και την απώλεια της δυνατότητας για ανάκαμψη και ανάπτυξη στης οικονομίας μας.

  Δια ταύτα: Ώρα να σοβαρευτούμε, να νοικοκυρευτούμε, να δουλέψουμε ενωμένοι, παραμερίζοντας τα μικροκομματικά και προσωπικά μας συμφέρονται, σε μια πανεθνική προσπάθεια για τη σωτηρία της πατρίδας και για το μέλλον των παιδιών μας. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Η ανάδειξη με μαύρα γράμματα ορισμένων σημείων στο κείμενο του Georg Diez που ακολουθεί στο οποίο παρουσιάζει το προφίλ του Jürgen Habermas, έγινε αυθαίρετα από τον υπογράφοντα.



Habermas, the Last European: A Philosopher's Mission to Save the EU
By Georg Diez


Jürgen Habermas has had enough. The philosopher is doing all he can these days to call attention to what he sees as the demise of the European ideal. He hopes he can help save it -- from inept politicians and the dark forces of the market.

Jürgen Habermas is angry. He's really angry. He is nothing short of furious -- because he takes it all personally.
He leans forward. He leans backward. He arranges his fidgety hands to illustrate his tirades before allowing them to fall back to his lap. He bangs on the table and yells: "Enough already!" He simply has no desire to see Europe consigned to the dustbin of world history.
"I'm speaking here as a citizen," he says. "I would rather be sitting back home at my desk, believe me. But this is too important. Everyone has to understand that we have critical decisions facing us. That's why I'm so involved in this debate. The European project can no longer continue in elite modus."
Enough already! Europe is his project. It is the project of his generation.
Jürgen Habermas, 82, wants to get the word out. He's sitting on stage at the Goethe Institute in Paris. Next to him sits a good-natured professor who asks six or seven questions in just under two hours -- answers that take fewer than 15 minutes are not Habermas' style.
Usually he says clever things like: "In this crisis, functional and systematic imperatives collide" -- referring to sovereign debts and the pressure of the markets.
Sometimes he shakes his head in consternation and says: "It's simply unacceptable, simply unacceptable" -- referring to the EU diktat and Greece's loss of national sovereignty.
'No Convictions'
And then he's really angry again: "I condemn the political parties. Our politicians have long been incapable of aspiring to anything whatsoever other than being re-elected. They have no political substance whatsoever, no convictions."
It's in the nature of this crisis that philosophy and bar-room politics occasionally find themselves on an equal footing.
It's also in the nature of this crisis that too many people say too much, and we could definitely use someone who approaches the problems systematically, as Habermas has done in his just published book.
But above all, it is in the nature of this crisis that the longer it continues, the more confusing it gets. It becomes more difficult to follow its twists and turns and to see who is responsible for what. And the whole time, alternatives are disappearing before our very eyes.
That's why Habermas is so angry: with the politicians, the "functional elite" and the media. "Are you from the press?" he asks a man in the audience who has posed a question. "No? Too bad."
Habermas wants to get his message out. That's why he's sitting here. That's why he recently wrote an article in the Frankfurter Allgemeine newspaper, in which he accused EU politicians of cynicism and "turning their backs on the European ideals." That's why he has just written a book -- a "booklet," as he calls it -- which the respected German weekly Die Zeit promptly compared with Immanuel Kant's 1795 essay "Perpetual Peace: A Philosophical Sketch."
But does he have an answer to the question of which road democracy and capitalism should take?
A Quiet Coup d'État
"Zur Verfassung Europas" ("On Europe's Constitution") is the name of his new book, which is basically a long essay in which he describes how the essence of our democracy has changed under the pressure of the crisis and the frenzy of the markets. Habermas says that power has slipped from the hands of the people and shifted to bodies of questionable democratic legitimacy, such as the European Council. Basically, he suggests, the technocrats have long since staged a quiet coup d'état.
"On July 22, 2011, (German Chancellor) Angela Merkel and (French President) Nicolas Sarkozy agreed to a vague compromise -- which is certainly open to interpretation -- between German economic liberalism and French etatism," he writes. "All signs indicate that they would both like to transform the executive federalism enshrined in the Lisbon Treaty into an intergovernmental supremacy of the European Council that runs contrary to the spirit of the agreement."
Habermas refers to the system that Merkel and Sarkozy have established during the crisis as a "post-democracy." The European Parliament barely has any influence. The European Commission has "an odd, suspended position," without really being responsible for what it does. Most importantly, however, he points to the European Council, which was given a central role in the Lisbon Treaty -- one that Habermas views as an "anomaly." He sees the Council as a "governmental body that engages in politics without being authorized to do so."
He sees a Europe in which states are driven by the markets, in which the EU exerts massive influence on the formation of new governments in Italy and Greece, and in which what he so passionately defends and loves about Europe has been simply turned on its head.

A Rare Phenomenon
At this point, it should be mentioned that Habermas is no malcontent, no pessimist, no prophet of doom
-- he's a virtually unshakable optimist, and this is what makes him such a rare phenomenon in Germany.
His problem as a philosopher has always been that he appears a bit humdrum because, despite all the big words, he is basically rather intelligible. He took his cultivated rage from Marx, his keen view of modernity from Freud and his clarity from the American pragmatists. He has always been a friendly elucidator, a rationalist and an anti-romanticist.
Nevertheless, his previous books "Structural Transformation of the Public Sphere" and "Between Facts and Norms" were of course somewhat different than the merry post-modern shadowboxing of French philosophers like Jacques Derrida and Jean Baudrillard. What's more, another of Habermas' publications, "Theory of Communicative Action," certainly has its pitfalls when it comes to his theory of "coercion-free discourse" which, even before the invention of Facebook and Twitter, were fairly bold, if not perhaps naïve.
Habermas was never a knife thrower like the Slovenian thinker Slavoj Žižek, and he was no juggler like the German philosopher Peter Sloterdijk. He never put on a circus act, and he was always a leftist (although there are those who would disagree). He was on the side of the student movement until things got too hot for him. He took delight in the constitution and procedural matters. This also basically remains his position today.
Habermas truly believes in the rationality of the people. He truly believes in the old, ordered democracy. He truly believes in a public sphere that serves to make things better.

 

Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2016

Πότε θα πάψουμε να βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας;;

Είδηση: «Την αθώωση του Γερμανού ιστορικού Χάινζ Ρίχτερ ανακοίνωσε ο πρόεδρος του Πλημμελειοδικείου Ρεθύμνου».
 
Φιλοναζί υπήρχαν και υπάρχουν τώρα στη χώρα μας και τους ξέρουμε, αλλά απείρως  περισσότεροι στη Γερμανία. Αυτό είναι ένα γεγονός και, βεβαίως, είναι πρόβλημα, αλλά δεν είναι το μείζον πρόβλημα.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι το είναι το δικό μας βαρύ ατόπημα (που ισοδυναμεί με εθνική προδοσία, είναι ότι ένα Κρητικό Πανεπιστήμιο τον ανακήρυξε ΕΠΙΤΙΜΟ ΔΙΔΑΚΤΟΡΑ.

Το δικαστήριο, ασκώντας τον θεσμικό του ρόλο, με δικονομικά και συνταγματικά κριτήρια, τον κήρυξε αθώο.

Σύμφωνα με την απόφαση, που αναγνώσθηκε προφορικά, το δικαστήριο κρίνει ως αντισυνταγματικό το άρθρο του αντιρατσιστικού νόμου, με το οποίο παραπέμφθηκε ο Ρίχτερ και αρνείται να το εφαρμόσει ως έχει το δικαίωμα. 

Η απόφαση, με τον τρόπο που διατυπώνεται ανοίγει τον δρόμο για συνολική αναθεώρηση του συγκεκριμένου άρθρου και συγκεκριμένα του σκέλους του επίμαχου νόμου που παραπέμπει σε γενοκτονίες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έχουν αναγνωριστεί από τη Βουλή των Ελλήνων. (σ.σ. πρόκειται για το άρθρο 2 του νόμου 4285/14 με το οποίο αντικαταστάθηκε το άρθρο 2 του προηγούμενου αντιρατσιστικού νόμου 927/1979). 

Όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος της έδρας Ιωάννης Καργόπουλος, «το συγκεκριμένο άρθρο κρίνεται αντίθετο με το Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό δίκαιο και ως εκ τούτου ανίσχυρο και ανεφάρμοστο». 

Εμείς όμως, οι πνευματικοί μας ταγοί, «η αφρόκρεμα της διανόησης», το Πανεπιστήμιό μας, τι είχαμε στον νου μας, με ποια κριτήρια, με ποιες αξίες, αντί να τον χλευάσουμε όπως του αξίζει, τον επιβραβεύσαμε κιόλας και «κατόπιν εορτής», εμείς οι πολίτες, προσφύγαμε στα δικαστήρια;;;.

Υπενθυμίζω την πρώτη μου αντίδραση στην, προ έτους, ανάρτησή μου: 
 

"Ντροπή σας ψευτοδιανοούμενοι!!!

ΑΛΛΟ ελευθερία έκφρασης και ΑΛΛΟ να ανακηρύσσεται ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ένας κατάπτυστος Νεοναζί «ιστορικός;;;». που απαξιώνει και καθυβρίζει την επική Εθνική Αντίσταση και τα θύματα της βάρβαρης Γερμανικής Κατοχής.

Διάφοροι Έλληνες πανεπιστημιακοί έσπευσαν να προστρέξουν στην υποστήριξη του Νεοναζί Ρίχτερ που δικάζεται αυτές τις μέρες για τα ψεύδη του σε σχέση με τις θηριωδίες των Ναζί στην Κατοχή και την Εθνική Αντίσταση στην Κρήτη, επικαλούμενοι το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης.
Έχουμε και εμείς το δικαίωμα να τον παραδώσουμε στη χλεύη που του αξίζει.
Παραπλανούν όμως με χυδαίο τρόπο οι ψευτοδιανοούμενοι, μεταθέτοντας τη συζήτηση από το δικό τους προδοτικό ατόπημα να ανακηρύξουν αυτόν τον αγύρτη Επίτιμο Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Κρήτης».

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016

Το μέλλον της Ελληνικής Οκονομίας είναι ο Τουρισμός. Ποιός Τουρισμός όμως;;;;





Αγαπητές Φίλες και Αγαπητοί φίλοι,

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ. ΚΑΙ Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ. ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΟΜΩΣ;;;
Ο Τουρισμός που θα συνδυάσει την ποιότητα στις υπηρεσίες
και στην προσφορά μοναδικών εμπειριών, με την αγροκτηνοτροφική παραγωγή, την ελληνική γαστρονομία και διατροφή, την τεχνολογία, τον πολιτισμό και το προστατευμένο περιβάλλον, που μαζί θα αποτελούν ένα ενιαίο παραγωγικό σύμπλεγμα.

 
 "Να ποιο είναι το μέλλον του τουρισμού στην
  Ελλάδα" 
 

Καινοτομία, νέες τεχνολογίες, γαστρονομία, ταξιδιωτική εμπειρία. Όλα τα παραπάνω- και πολλά ακόμη βέβαια- αποτελούν αναπόσπαστα συστατικά του τουριστικού προϊόντος και οι επιχειρήσεις που τα προάγουν θα πρέπει να επιβραβεύονται.

Αυτό είναι και το νόημα των Tourism Awards που φέτος διοργανώνονται για τρίτη χρονιά, με στόχο την ανάδειξη και επιβράβευση των πιο καινοτόμων πρακτικών και πρωτοβουλιών από επιχειρήσεις του ελληνικού τουρισμού. Ο κ. Νίκος Σκουλάς, πρόεδρος της
Κριτικής Επιτροπής των Tourism Awards (Βραβείων Αριστείας στον Τουρισμό) και τέως υπουργός Τουρισμού, μιλά στο Capital.gr για τη σημασία της βελτίωσης της ποιότητας στις παρεχόμενες τουριστικές υπηρεσίες αλλά και για το πως βλέπει το μέλλον του τουρισμού στην Ελλάδα.

Συνέντευξη στην Βίκυ Κουρλιμπίνη

 

- Για τρίτη συνεχή χρονιά ο θεσμός των Tourism Awards έχει ως στόχο την ανάδειξη και επιβράβευση των πιο καινοτόμων πρακτικών και πρωτοβουλιών από επιχειρήσεις και φορείς του ελληνικού τουρισμού. Πόσο σημαντική πιστεύετε πως είναι η ανάδειξη της καινοτομίας στον τουριστικό κλάδο;

Εν μέσω της πενταετούς και συνεχιζόμενης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στη χώρα μας, ο τουρισμός αναδείχτηκε ως ο μοναδικός τομέας που στέκεται γερά στα πόδια του με καλές προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης. Με αυτή την έννοια μπορεί να αποτελέσει υπόδειγμα προς μίμηση για τις επιχειρήσεις των άλλων τομέων που βρίσκονται σε ύφεση.

Η επιβράβευση λοιπόν και η ανάδειξη των επιτυχημένων πρωτοβουλιών και πρακτικών, όχι μόνο στην καινοτομία αλλά και στη βελτίωση της ποιότητας, καθώς και στα αποτελέσματα της εφαρμογής, έχει εξαιρετική σημασία.
 

- Ο τουρισμός κατέγραψε το 2015 το τρίτο συνεχόμενο ρεκόρ από πλευράς αφίξεων, παρά το γεγονός πως η περσινή χρονιά ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Τι πιστεύετε πως πρέπει να γίνει για να συνεχίσει ο κλάδος την ανοδική του πορεία;

Η βελτιούμενη ποιότητα της τουριστικής προσφοράς στον ιδιωτικό, κυρίως, τομέα πρέπει να πιστωθεί με την έως τώρα επιτυχία που προβλέπω ότι θα συνεχιστεί. Έχω τονίσει, εδώ και δεκαετίες, ακόμα και κατά τη διάρκεια της δικής μου θητείας, πως είναι επικίνδυνο να μετράμε κεφάλια αφίξεων και να επιχαίρουμε.

Τρεις επισημάνσεις: Πρώτον, η αύξηση που παρατηρούμε οφείλεται, σε κάποιο βαθμό, στις συγκρούσεις και στην αστάθεια της ευρύτερης περιοχής της ανατολικής Μεσογείου και όχι στην ανταγωνιστική μας θέση και άρα πρέπει να θεωρείται επισφαλής.  Δεύτερον, το κράτος και συγκεκριμένα η τουριστική ηγεσία, πρέπει να πάψει να αρκείται σε εξαγγελίες και να θριαμβολογεί, αλλά να "πιάσει δουλειά" υποστηρίζοντας την ιδιωτική πρωτοβουλία. Τα κλειστά μουσεία δεν βοηθούν την τουριστική μας εικόνα. Τρίτον, κάποιες - λίγες ευτυχώς - ιδιωτικές επιχειρήσεις πρέπει να εγκαταλείψουν την πρακτική της "αρπαχτής" που μας δυσφημεί και να αφοσιωθούν στην ποιότητα.
 

- Ποιος είναι λοιπόν ο ρόλος των επιχειρήσεων και των ξενοδοχειακών μονάδων στην άνοδο του τουρισμού;
 

Καίριας σημασίας, πιστεύω. Όχι μόνον αποτελούν την κινητήρια δύναμη της οικονομίας και μπορούν να ηγηθούν στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση, ως καλή πρακτική, αλλά μπορούν να ενισχύσουν  κατά σημαντικό τρόπο την εγχώρια αγροκτηνοτροφική και βιοτεχνική παραγωγή, χρησιμοποιώντας τα δικά μας προϊόντα, αλλά και να αναδείξουν τον πολιτισμό και το περιβάλλον στη χώρα μας εντάσσοντάς τα στην προσφορά μας ως ενιαίο παραγωγικό σύμπλεγμα.

- Τι είδους δράσεις έχουν επιβραβευθεί στις πρώτες δύο διοργανώσεις  των Tourism  Awards; Έχουν προστεθεί νέες κατηγορίες για βράβευση φέτος;

Κατά τα τελευταία δύο χρόνια βραβεύτηκαν επιχειρήσεις σε ένα μεγάλο φάσμα δραστηριοτήτων μεταξύ των οποίων: Στρατηγική και καινοτομία, Αρχιτεκτονική και εσωτερική διακόσμηση, Ειδικές μορφές τουρισμού, Ταξίδια και μεταφορές, Ψηφιακός τουρισμός, Branding, δημόσιες σχέσεις και στρατηγική ανθρώπινου δυναμικού, Τεχνολογία και αυτοματοποίηση καθώς και Αειφορία και διαχείριση εγκαταστάσεων, με πολλές υποκατηγορίες.

Για την τρίτη χρονιά, έχουν προστεθεί πολλές και ενδιαφέρουσες νέες κατηγορίες και υποκατηγορίες. Ενδεικτικά αναφέρω: Ξενοδοχεία και θέρετρα διαφόρων μορφών (π.χ., boutique hotel / resort, luxury villas, chalets, mountain resorts, golf resort, spa hotel / resort, eco friendly hotel / resort, κ,λπ.), Hotel Experience (Π.χ. Room facilities, Room Service, Sports, Kids, entertainement , κ.λπ.) Destination Management, Γαστρονομικός Τουρισμός (Restaurant Concept, ελληνική κουζίνα / ανάδειξη τοπικής κουζίνας, κ.λπ.)

Για οικονομία χώρου, προτείνω να επισκεφθείτε τον εξής σύνδεσμο για όλες τις λεπτομέρειες. http://www.tourismawards.gr/award-categories/

 

- Με ποια κριτήρια αξιολογεί η επιτροπή σας τις υποψηφιότητες;

Τα βασικά κριτήρια αξιολόγησης είναι:
•    Πληρότητα και ποιότητα στην παροχή της υπηρεσίας / εκτέλεση του έργου
     (30% βαρύτητα)
•    Αποτελέσματα και οφέλη που προέκυψαν (20% βαρύτητα)
•    Καινοτομία και διαφοροποίηση από τον ανταγωνισμό (25% βαρύτητα)
•    Συνεισφορά στην αναβάθμιση του ελληνικού τουριστικού προϊόντος
     (20% βαρύτητα)
•    Πληρότητα και ποιότητα του κειμένου υποψηφιότητας (5% βαρύτητα)
     Ειδικά κριτήρια αξιολόγησης ισχύουν για τις κατηγορίες: "Hotels& Resorts”
     και "Architecture & Interior Design”.

- Θεωρείτε πως το μέλλον του τουρισμού στη χώρα μας είναι τελικά η καινοτομία;

Αναμφισβήτητα ναι. Λόγω του μικρού μας μεγέθους και της συνεπαγόμενης αδυναμίας μας να επιτύχουμε οικονομίες κλίμακας, η εξειδίκευση με βάση την καινοτομία είναι ο δρόμος στον οποίο πρέπει να πορευτούμε. Πρέπει να βρούμε τους τομείς στους οποίους διαθέτουμε συγκριτικό πλεονέκτημα και να καταβάλουμε εντατική προσπάθεια για να το μετατρέψουμε σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Τέτοιοι τομείς είναι ο τουρισμός η τεχνολογική εξειδίκευση, η αγροκτηνοτροφική παραγωγή, η ενέργεια.

Διαθέτουμε πλούσιο επιστημονικό δυναμικό το οποίο πρέπει, επί τέλους, να πάψουμε να εκπαιδεύουμε επενδύοντας το υστέρημά μας για να το κάνουμε δώρο στις πλούσιες αναπτυγμένες χώρες (Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, Αμερική, κ.λπ.). Έχουμε αρκετό και άρτια εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό στον τουρισμό και μοναδικές κλιματολογικές συνθήκες  για γεωργική παραγωγή. Ας τα αξιοποιήσουμε και, παράλληλα, ας προσπαθήσουμε να τα προβάλουμε και να τα εξάγουμε δίνοντας έμφαση στην εξωστρέφεια – ποιότητα και επαγγελματικό marketing.

Δεν αρκεί όμως η ανάληψη καινοτόμων πρωτοβουλιών. Απαιτείται πιστή και επίμονη εφαρμογή, πράγμα στο οποίο υστερούμε απελπιστικά. Σ’ αυτό, ο τουρισμός μπορεί να έχει ηγετικό ρόλο και να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση.

Για επιχειρήσεις που θα ήθελαν να υποβάλουν υποψηφιότητα για τα Βραβεία Αριστείας στον Τουρισμό, επιτρέψτε μου να προτείνω το σύνδεσμο (link) στον οποίο μπορούν να βρουν όλες τις λεπτομέρειες και τους κανόνες συμμετοχής
. 


Η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή υποψηφιότητας είναι η 29 Ιανουαρίου 2016